.<\/p>\n
Zesde ronde Keizer-competitie<\/strong>. In de Keizer-competitie staat de partij Romayn Brandsma<\/strong> tegen Kees Kerkdijk<\/strong> op het programma. Een strijd die 12 zetten duurde en ca. 30 minuten als ik het me goed herinner. Zoals gewoonlijk met jeugdspelers werden de eerste zetten door Romayn \u00e0 tempo gespeeld<\/strong>, hetgeen me de opmerking ontlokte om te vragen of hij deze opening goed kende. Daarop gaf hij wijselijk geen antwoord.<\/p>\n Voor zet 7. …. Lf8-c5 nam ik ruim de tijd. De theorie geeft 2 zetten: het solide Ld7<\/strong> en het avontuurlijke Lc5<\/strong>. Het ging er meer om om te kiezen tussen solide maar wellicht saai spel,\u00a0 of tactisch spel en spannend. Uiteindelijk koos ik voor het laatste, hoewel ik nog niet duidelijk voor ogen kreeg wat er kon volgen. Nou ja, dat komt regelmatig voor met schaken, ofwel dat is min of meer de essentie van schaken, want waarom duren partijen dan soms tot 23:59 uur of langer?<\/p>\n\n\n <\/p>\n\n
\nEen drukke avond want er wordt gespeeld voor de Keizer-competitie<\/strong>, maar ook voor de Beker-competitie<\/strong>. En dan is er ook nog een NHSB wedstrijd<\/strong> van Purmerend N4 tegen Krommenie. Een hele toer om het rond te breien voor de wedstrijdleider maar het lukte hem toch in \u00e9\u00e9n keer<\/strong>.<\/p>\n
\nDe opening was Schots met 3. d2-d4 en na nemen werd 4. Lc1-c4 gespeeld.
\nDeze opening werd later door Romayn aangeduid als het Schots gambiet<\/strong>. Voor mij is dit echter het tweepaardenspel in de nahand<\/strong>, hoewel bereikt in een andere zetvolgorde.
\nNazoeken bij Euwe (1965)<\/strong> levert op dat Euwe deze stelling benoemd als twee paardenspel in de nahand. Echter Keres (1971)<\/strong> hanteert inderdaad de benaming Schottisches Gambit<\/strong>. Het wordt een gambiet na 4. Lb4+ of 4. Lc5 als wit er met 5. c3 een pion in steekt, maar Keres geeft 4. …. Pf6 als solide zet met overgang naar Zweispringerspiel.<\/strong><\/p>\n